2. Bu filmə illər əvvəl baxmışdım, amma hələ də məndə iz buraxan işlərdən biri olaraq qalır. Hətta deyə bilərəm ki, sosiologiyanın əsl dəyərini ilk dəfə bu film sayəsində basha düshdüm. insanın fərd olaraq öz fikrinə sahib olması nə qədər nadir və nə qədər qiymətli bir haldır.
insanlar bir araya gələndə sözə çevrilən şey çox vaxt şəxsi təcrübə deyil, dövrün trend mövzularının təkrarı olur. Qrup halında danışılan ideyalar sanki bir-birinin kopyası kimi səslənir — eyni siyasət, eyni mədəniyyət fraqmentləri, eyni cümlələr… Hər kəs danışır, amma çox az yenilik eshidirsen.
Hər gün qarşılaşdığım insanlarda da bunu görürəm. fikirlər çoxdur, amma onların kökü nadir hallarda şəxsi düşüncədən gəlir.
Paul və Madeleine de kollektiv düşüncənin qəlibindən çıxıb bir az da özləri kimi olmağı bacarsaydılar, bəlkə də münasibətləri daha dərin, daha maraqlı və daha həqiqi ola bilərdi. Çünki onların arasında problem hisslərin yoxluğu deyil, şəxsi səsin kütləvi səs tərəfindən boğulması idi.